WhenaWoman.gr  ⁄   ΑΠΟΛΑΜΒΑΝΕΙ   ⁄   ΤΗ ΖΩΗ   ⁄  Πανελλαδικές εξετάσεις…ένας «μπαμπούλας»
αναρτήθηκε στις: 28-05-2014 12:12:55 γράφτηκε από: Consilia έχει διαβαστεί 4825 φορές
Πανελλαδικές εξετάσεις…ένας «μπαμπούλας»
 

  ...για μαθητές και γονείς

    Ήταν πολλά χρόνια πριν, όταν το καλοκαίρι έκανε δειλά δειλά την εμφάνιση του στις ζωές των ανθρώπων. Μαζί με το καλοκαίρι προσπαθούσα κι εγώ να κάνω δειλά την εμφάνιση μου στον έξω κόσμο, πασχίζοντας για μια θέση σε κάποια ανώτατη σχολή.
     
   Θυμάμαι, είχα ξεχάσει πώς είναι να λάμπει ο ήλιος. Έγκλειστη στο δωμάτιο μου, διάβαζα ώρες ατελείωτες. (Όχι επειδή, έτσι, πρέπει να συμβαίνει, αλλά, επειδή, έτσι, νόμιζα εγώ πως πρέπει). Οι αγαπημένες ώρες προς μελέτη ήταν οι νυχτερινές, επειδή δεν χτυπούσε το τηλέφωνο, δεν ερχόταν κόσμος στο σπίτι, δεν ήταν κανείς ξύπνιος , για να με αποσπάσει από το διάβασμα. Μόνο την μαμά μου ήθελα ξύπνια, γιατί δεν μου άρεσε να είμαι, εντελώς, μόνη. Φοβόμουν μήπως με κυριεύσει το άγχος και δεν είχα σε ποιον να μιλήσω. Εκείνη το ήξερε. Όταν, λοιπόν, έβλεπα τον χρόνο να κυλάει, έβγαινα από το δωμάτιο μου και πήγαινα στην κουζίνα, για να βεβαιωθώ πώς δεν κοιμήθηκε.
       
   Είχε, πάντα, ανοιχτή την τηλεόραση, αλλά με χαμηλή την ένταση του ήχου. «Δεν κοιμήθηκες;» την ρωτούσα, «όχι παιδί μου, δεν νυστάζω»  έσπευδε ν’ απαντήσει. «Αν θέλεις, πήγαινε να κοιμηθείς» της πρότεινα, παρόλο που μέσα μου προσευχόμουν να μην ήθελε.  «Παναγία μου και Χριστέ μου! Άφησε με, παιδί μου και δεν ξέρεις πόση δουλειά έχω» κι, αφού χαμήλωνε, λίγο ακόμη, την ένταση του ήχου της τηλεόρασης, καταπιανόταν με το μαγείρεμα, για να μου δείξει πως δεν μένει ξύπνια για μένα.
       
   Επέστρεφα, λοιπόν, στο δωμάτιο μου, ήσυχη, χωρίς τύψεις, ενώ εκείνη που και πού χτυπούσε τις κατσαρόλες της, για να κάνει αισθητή την παρουσία της. Η νύχτα κυλούσε με διάβασμα κι, όταν  κάποια από αυτά τα βράδια με κυρίευε ο φόβος της αποτυχίας, έτρεχα στη μαμά μου να με παρηγορήσει. Εκείνη έλεγε : «μη σε νοιάζει παιδί μου! Αν περάσεις καλώς..αν δεν περάσεις, δεν θα χαλάσουμε την ζαχαρένια μας» και ύστερα συμπλήρωνε «αλλά εγώ σου λέω πως θα περάσεις. Εγώ κάθε φορά που περνάω από το Ρέθυμνο, κοιτάζω την ταμπέλα που γράφει «προς φιλοσοφική σχολή». Ύστερα, κλείνω τα μάτια και ονειρεύομαι πως βαδίζω τον δρόμο, για να πάω να σε γράψω στην σχολή. Να μου το θυμάσαι πως, έτσι, θα γίνει».
       
   Όταν το έλεγε αυτό, πάλι, με κυρίευε το άγχος. Με φόβιζε το όνειρο της μάνας μου.  Εκείνη επέμενε πως θα τα κατάφερνα και πως μου είχε απόλυτη εμπιστοσύνη, αλλά πού ήξερε εκείνη. Στην προσπάθεια μου να την πείσω πώς θ’ αποτύχω, της τόνιζα τον βαθμό δυσκολίας των θεμάτων, το ακατόρθωτο της εξασφάλισης ενός καλού βαθμού, τον μειωμένο αριθμό εισακτέων. Επίσης, της περιέγραφα τα κενά γνώσεων  που θεωρούσα πως είχα, της ανέφερα τον αριθμό των παιδιών που διαγωνίζονταν για τον ίδιο σκοπό με μένα και τοποθετούσα τον εαυτό μου στην κατώτατη βαθμίδα αυτής της πυραμίδας. Και τι δεν σκαρφίστηκα, για να την πείσω πως θ αποτύχω, αλλά δεν την έπεισα ποτέ.
   
    Ό,τι κι αν είπα, όσο κι αν αγχώθηκα, όσο κι αν λυπόμουν για τα χρήματα που δίναμε στην προετοιμασία μου (για τα οποία, ήμουν, απολύτως, βέβαιη, πως θα τα χάναμε, αφού δεν θα τα κατάφερνα), εκείνη  ονειρευόταν πως βάδιζε το δρόμο που έδειχνε η ταμπέλα. Τίποτα δεν την αποσπούσε από το όνειρο της.
     
   Η μόνη φορά που αγχώθηκε, ήταν όταν είδε εμένα αγχωμένη την παραμονή που θα έγραφα Αρχαία. Είχα την εντύπωση πως δεν θυμόμουν τίποτα απολύτως. Προσπαθούσα να μεταφράσω τα κείμενα, αλλά ήταν σαν να μην τα είχα δει ποτέ ξανά. Μ’ έβαλε να κοιμηθώ νωρίς με την υπόσχεση να με ξυπνήσει και νωρίς, για να διαβάσω. Λίγο πριν κοιμηθώ την είδα να βγαίνει στην βεράντα του πατρικού μου σπιτιού και ν ανάβει ένα τσιγάρο. Εκείνο το βράδυ το ξανάρχισε….
   
   Τελικά, οι φόβοι μου δεν έγιναν ποτέ πραγματικότητα. Αποδείχτηκε πως η μαμά μου ήξερε καλύτερα από μένα. Πραγματικά τον βάδισε εκείνο τον δρόμο που οδηγούσε στη Φιλοσοφική σχολή Ρεθύμνου.  Ήταν, μάλλον, η θετική ενέργεια και η πίστη που έστελνε προς το σύμπαν και γι’ αυτό, εκείνο της  χάρισε ό,τι του ζήτησε.
   
   Ήταν μια περίοδος που άσκησα αυστηρή κριτική στον εαυτό μου. Τον κατηγόρησα πως διαβάζει χωρίς να θυμάται, τον θεώρησα ανεπαρκή, τον υποβίβαζα, κάθε φορά που τον σύγκρινα με όσους θεωρούσα καλύτερους από μένα. Τελικά, κατέληξα στο συμπέρασμα πως οι άνθρωποι φοβούνται, αφενός ότι δεν θ αποκτήσουν αυτά που επιθυμούν και αφετέρου πως θα πάθουν πράγματα που, επίσης, δεν επιθυμούν. Υποφέρουν, εξαιτίας αυτών των φόβων, χάνουν τον ύπνο τους, απομακρύνονται από την ευτυχία... Όταν, όμως, σημάνει η ώρα της μάχης αντιλαμβάνονται όχι μόνο πως η κατάσταση δεν είναι τόσο δύσκολη όσο νομίζουν, αλλά και πως οι ίδιοι έχουν περισσότερη δύναμη απ όση φαντάζονται. Αυτή ήταν και η ουσιαστικότερη γνώση που απέκτησα απ’ αυτή την δοκιμασία.
       
   Ο φόβος βρίσκεται, μόνο, στο μυαλό του ανθρώπου και τον τρομοκρατεί, προκαλώντας, την δυστυχία του, για πράγματα που δεν θα συμβούν ποτέ. 
     
   Για τους μαθητές, που διανύουν την περίοδο της δοκιμασίας τους έχω να πω πως εκείνοι που μελέτησαν με σοβαρότητα, ανεξαρτήτως, αν αφιέρωσαν πολύ ή λίγο χρόνο στη μελέτη τους (δεν χρειάζονται όλοι τον ίδιο χρόνο, για να κατανοήσουν και ν αφομοιώσουν  γνώση), θα τα καταφέρουν. Μάλιστα, όσο λιγότερος είναι ο φόβος της αποτυχίας τόσο καλύτερα θα τα πάνε. Από την άλλη, όσοι δεν μελέτησαν καθόλου το πιο πιθανό είναι, πραγματικά ν' αποτύχουν, αλλά η αποτυχία τους αυτή θα πρέπει να θεωρηθεί επιτυχία, για την εξέλιξη της ζωής τους. Ούτε τεμπέληδες είναι, ούτε βλάκες, ούτε ανίκανοι . Απλώς δεν έφτασαν στο ύψιστο σημείο επιθυμίας. «Ό,τι δεν αποκτήσαμε, δεν το επιθυμήσαμε πολύ» έλεγε ο Καζαντζάκης και γι αυτό, με χαρά θα πρέπει να χαιρετίσουν την αποτυχημένη, για αυτούς, έκβαση των εξετάσεων, αφού έγινε η αιτία να μην εγκλωβιστούν σε καταστάσεις που δεν ήθελαν πολύ (δεν υπάρχει χειρότερη επιλογή από εκείνη του λάθος επαγγέλματος). Σίγουρα, είναι εφοδιασμένοι με άλλα χαρίσματα και αυτά, έχουν χρέος να καλλιεργήσουν και να δωρίσουν στους συνανθρώπους τους.
 
   Τέλος, σε όλους  τους νέους, εύχομαι, ανεξάρτητα, από τις επιδόσεις τους, ν αγαπούν, να εμπιστεύονται  και να σέβονται τον εαυτό τους, να μην του κόβουν τα φτερά, διαφορετικά, δεν θα μπορέσουν να πετάξουν ποτέ. Επίσης, να μην ξεχνούν να κάνουν όνειρα, πολλά όνειρα… Ακόμα κι αν δεν πραγματοποιηθούν να μην μετανιώσουν, ποτέ, που τα έκαναν.
Καλή Ζωή…
 
(πηγή φώτο :   fede®)
 

Αξίζει να διαβάσετε

Υπάρχει αληθινή αγάπη; Κρατάει για πάντα..;
Υπάρχει αληθινή αγάπη; Κρατάει για πάντα..;  Όλοι μας έχουμε αναρωτηθεί λίγο πολύ αν υπάρχει αυτό που λένε ότι το νιώθουμε μια φορά στη ζωή μας και δε φθείρεται με το πέρασμα του χρόνου! Μένει για πάντα...