WhenaWoman.gr  ⁄   ΜΑΓΕΙΡΕΥΕΙ   ⁄   ΚΥΡΙΩΣ ΠΙΑΤΑ   ⁄  Παγκόσμια Ημέρα Ζυμαρικών
αναρτήθηκε στις: 25-10-2011 21:32:14 γράφτηκε από: Viva έχει διαβαστεί 2938 φορές
Παγκόσμια Ημέρα Ζυμαρικών
 

Παγκόσμια Ημέρα Ζυμαρικών, με πρωτοβουλία της Ένωσης των Ευρωπαίων Βιομηχάνων Ζυμαρικών (UNAFPA) καθιερώθηκε να γιορτάζετε κάθε χρόνο στις 25 Οκτωβρίου από το 1998 (σε ανάμνηση του πρώτου συνεδρίου της Ένωσης το 1995), για να γνωστοποιήσει στο ευρύ κοινό τη γευστική και θρεπτική αξία των ζυμαρικών. Για να γιορταστεί η πρώτη μέρα τότε, το Μεξικό διοργάνωσε μια καμπάνια για να καταρρίψει την προκατάληψη ότι τα ζυμαρικά παχαίνουν, η Γερμανία διοργάνωσε παρέλαση με κορίτσια ντυμένα μακαρόνια, ενώ στην Κωνσταντινούπολη μοιράστηκαν στους δρόμους πιάτα με ζυμαρικά.

Τα τιμώ λοιπόν τα αγαπημένα μας ζυμαρικά, με ένα άρθρο που θα μας ανοίξει την όρεξη. Έψαξα, διάβασα και σας μεταφέρω ότι μου έκανε εντύπωση.

Πολύπλοκη ιστορία η καταγωγή των ζυμαρικών με πολλούς μύθους και αντιφάσεις. Ο ευρύτατα διαδεδομένος θρύλος ότι τα μακαρόνια έφερε στην Ιταλία ο Μάρκο Πόλο με την επιστροφή του από την Άπω Ανατολή τον 13ο αιώνα συνεχώς απορρίπτεται από τους μελετητές.
Γύρω στο 1000 π.X, χρονολογείται η πρώτη αναφορά στην ύπαρξη των ζυμαρικών στην αρχαία Ελλάδα, όπου η λέξη "λάγανον"περιέγραφε μία φαρδιά πλακωτή ζύμη από νερό και αλεύρι, την οποία έκοβαν σε λωρίδες. Η ζύμη αυτή μεταφέρθηκε και στην Ιταλία από τους πρώτους Έλληνες έποικους γύρω στον 8ο αιώνα π.X, και μετονομάστηκε σε "laganum" στα λατινικά, τα σημερινά λαζάνια.Το γεγονός πιστοποιείται μέσα από Λατίνους συγγραφείς όπως ο Κικέρων, ο Οράτιος και ο περίφημος καλοφαγάς Απίκιος, όταν περιγράφει αυτοκρατορικά γεύματα με "laganum".
Σε τοιχογραφίες του 4ου αιώνα π.Χ, σε οικισμό των Ετρούσκων βόρεια της Ρώμης, βρίσκεται η πρώτη χειροπιαστή απόδειξη για την ύπαρξη των ζυμαρικών, όπου αναπαριστούνται διάφορα σκεύη για το βράσιμο νερού, μία επιφάνεια για την ανάμιξη νερού με αλεύρι, ένας κυλινδρικός πλάστης και ένα εργαλείο κοπής, παρόμοιο με αυτό που χρησιμοποιείται σήμερα για να κόβουμε τα ζυμαρικά.

Υπάρχουν γραπτές αναφορές σε μεσαιωνικά κείμενα του Ισλάμ για κάποια ζυμαρικά με την ονομασία "rishta", όπου αποδευκνύουν χωρίς αμφιβολία ότι τα ζυμαρικά υπήξρχαν και στην αρχαία Κίνα, καθώς και στον Αραβικό κόσμο. Aυτό που παραμένει άγνωστο είναι το κατά πόσον αυτά προϋπήρχαν της ελληνικής εκδοχής.
Η πρώτη συμπληρωμένη συνταγή ζυμαρικών καταγράφεται στα μέσα του 15ου αιώνα στο βιβλίο του μάγειρα Martino da Como και αργότερα συναντάμε τα ζυμαρικά στα κείμενα του Bartolomeo Sacchi, ο οποίος μας λέει ότι τα μακαρόνια πρέπει να βράζονται για όσο διαρκούν τρία "Πάτερ Ημών".
Από τον 15ο αιώνα και μετά τα μακαρόνια αρχίζουν να κατασκευάζονται και σε εμπορική βάση αλλά είναι τον 18ο αιώνα που τα μακαρόνια γνώρισαν την μεγάλη τους άνθηση. Το 1700 υπήρχαν στην Νάπολη περίπου 60 καταστήματα που πουλούσαν ζυμαρικά, τα οποία έφτασαν τα 280 το 1785.
Το κλίμα της Νάπολης ήταν ιδανικό για την σωστή αποξήρανση των μακαρονιών τα οποία άπλωναν σε ξύλινες βέργες στον ήλιο να στεγνώσουν σε κάθε γωνιά της πόλης.
Ο Goethe έγραψε στο ημερολόγιο του, Ταξίδια στην Ιταλία (1787) «περίτεχνο ζυμάρι, φτιαγμένο με ψιλό σιμιγδάλι, λεπτοδουλεμένο, βρασμένο και κομμένο σε διάφορα σχέδια». Επίσης περιέγραψε απολαυστικά επεισόδια από τη ζωή στη Νάπολη, δίνοντας μία περιγραφή του έργου των μακαρονοποιών που στη γωνιά σχεδόν κάθε δρόμου «δραστήριοι φτιάχνουν μακαρόνια και τα λαδώνουν χρησιμοποιώντας καυτό λάδι σε τηγάνια, ειδικά τις μέρες εκείνες όπου πρέπει να απαρνείσαι το κρέας. Πουλούν τα προϊόντα τους τόσο πετυχημένα που χιλιάδες άνθρωποι κουβαλούν το γεύμα τους σε κομμάτια χαρτιού».  
Τα μακαρόνια μέχρι τότε συνδυάζονταν κυρίως με πιπέρι και τυρί και τρώγονταν με τα δάκτυλα. Με την εισαγωγή της ντομάτας από τον Νέο Κόσμο αρχίζουν γύρω στο 1800 να εμφανίζονται και οι πρώτες σάλτσες ντομάτας για μακαρόνια, που ήταν κυρίως ντομάτες που βράζονταν με αλάτι και βασιλικό και σύντομα αρχίζει να χρησιμοποιείται το πιρούνι με τα 4 δόντια το οποίο μπορεί να μεταφέρει με λιγότερες απώλειες τα σπαγγέτι από το πιάτο στο στόμα.

Η όλη διαδικασία παραγωγής των ζυμαρικών αρχίζει περί τα τέλη του 19ου αιώνα να αυτοματοποιείται και να απλώνεται όχι μόνο σε ολόκληρη την Ιταλία αλλά και σε όλο τον κόσμο γενικότερα, και αρχίζουμε πλέον να μιλούμε για την Βιομηχανία Ζυμαρικών.
Σήμερα, τα ζυμαρικά αποτελούν ένα από τα βασικά διατροφικά προϊόντα πολλών λαών και σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της Γής, άνθρωποι από διαφορετικές κουλτούρες απολαμβάνουν τις φημισμένες παραδοσιακές Ιταλικές συνταγές αλλά και χιλιάδες παραλλαγές, προσαρμοσμένες στις ιδιομορφίες και τα γούστα της κάθε χώρας.
Οι Ιταλοί έχουν ανυψώσει την “πάστα” στο επίπεδο της αμβροσίας ή της θείας τροφής και το απαράμιλλο ταλέντο τους στη χρήση χορταρικών και μυρωδικών μετατρέπει ακόμη και τα απλούστερα πιάτα σε γευσιγνωστικά αριστουργήματα.
Στην Ιταλία χρησιμοποιούνται διαφορετικές μορφές από “πάστα” για κάθε ημέρα του χρόνου. Στον πλούσιο ιταλικό Βορρά η μορφή τους είναι επίπεδες νούγιες με αβγά, ενώ στο φτωχό Νότο συνήθως δεν χρησιμοποιούνται αβγά και οι μορφές είναι σωληνοειδείς. Εναλλακτικά και κατά κανόνα, στην ίδια συνταγή σάλτσας μπορούν να χρησιμοποιηθούν διάφορες μορφές ζυμαρικών.
Η σωστή επιλογή τύπου ζυμαρικού και αντίστοιχης σάλτσας έχει μεγάλη σημασία. Τα λεπτά ντελικάτα ζυμαρικά, όπως τα μαλλιά αγγέλου ή τα ψιλά σπαγγέτι, πρέπει να σερβίρονται με ελαφρές, λεπτόρρευστες σάλτσες. Πιο χοντρά σχήματα, όπως τα φετουτσίνια, αποδίδουν καλά με πιο παχιές σάλτσες. Ζυμαρικά με τρύπες ή ανοίγματα, όπως τα ριγκατόνι ή οι πέννες, είναι τέλεια για σάλτσες που περιέχουν κομμάτια από κρέας ή ψαρικό.

Μικρά μυστικά για νόστιμα ζυμαρικά.

Βράσιμο : για κάθε 100 γρ. ζυμαρικών χρειάζεσαι 1 λίτρο νερού, 7-10 γρ. αλάτι και μια κατσαρόλα φαρδιά ανάλογη με την ποσότητα του νερού που θα χρειαστείς.

Η κατσαρόλα πρέπει να είναι φαρδιά και χαμηλή ώστε το νερό να ξαναρχίζει να χοχλάζει αμέσως μετά την προσθήκη των ζυμαρικών. Το νερό πρέπει να είναι άφθονο ώστε να εμποδίζει τα ζυμαρικά να κολλάνε μεταξύ τους. Το αλάτι το προσθέτεις πριν ρίξεις τα ζυμαρικά.
Το ανακάτεμα γίνεται πάντα με ξύλινη ή πλαστική κουτάλα ή πιρούνα.
Η φωτιά πρέπει να είναι πολύ δυνατή στην αρχή αλλά μόλις το νερό ξαναρχίσει να κοχλάζει πρέπει να χαμηλώσεις και να αφήσεις τα ζυμαρικά να βράσουν ξεσκέπαστα.
Ο χρόνος βρασμού υπολογίζεται από τη στιγμή που αρχίζει το νερό να ξανακοχλάζει μετά την προσθήκη των ζυμαρικών.
Τα ζυμαρικά πρέπει να βράσουν μέχρι να μαλακώσουν αλλά να “κρατάνε”. Δοκιμάσε ένα , πρέπει να είναι “al dente”, δηλαδή σφιχτό όταν το δαγκώνεις, όχι όμως σκληρό στο κέντρο ή με ωμή γεύση. Όταν το πιέζεις με το νύχι σου πρέπει να παρουσιάζει μικρή αντίσταση. Αν μετά το βράσιμο τα ζυμαρικά πρέπει να μπουν στο φούρνο πρόσεξε μη τα παραβράσεις.
Μόλις βράσουν στράγγιξε τα αμέσως και ξέπλυνε τα με ζεστό νερό αν πρόκειται να σερβιριστούν ζεστά ,με κρύο αν πρόκειται να γίνουν σαλάτα ή να μπουν στο φούρνο.
Το βράσιμο των ζυμαρικών που παρασκευάζονται στο σπίτι απαιτεί πολύ λίγο χρόνο, μερικά μόνο λεπτά.
Ο συνδυασμός των ζυμαρικών με διάφορα τυριά, σάλτες και διάφορα είδη γέμισης σου χαρίζουν νοστιμότατα πιάτα εύκολα τις περισσότερες φορές στην παρασκευή τους.

Μακαρονάδα κανείς?

 

Αξίζει να διαβάσετε

Απολογισμός Απριλίου... (+) (-)
Απολογισμός Απριλίου... (+) (-) Άρχισαν οι ζέστες...... Θα λιώσουμε φέτος... Η ομάδα όμως τι λέει???   COOCIE (+)Οι εκδρομούλες ξεκίνησαν, Άρχισαν για τα καλά οι ζέστες, παρτακι με αγαπημένους...