WhenaWoman.gr  ⁄   ΕΝΗΜΕΡΩΝΕΤΑΙ   ⁄  Η Ποινικοποίηση Της Ευτυχίας
αναρτήθηκε στις: 27-10-2013 18:53:41 άρθρο από αναγνώστη/ρια έχει διαβαστεί 2246 φορές
Η Ποινικοποίηση Της Ευτυχίας
 

Ζαλίστηκα. Όχι κύριε πρόεδρε, αξιότιμο δικαστήριο, θα το πω: ζαλίστηκα. Καλέ, έτσι όπως στεκόμουν στο δρόμο, μ’ έπιασε μια ζάλη, άλλο πράμα! Μου έσκασε φάντης – μπαστούνι η επιφοίτηση! Να ποιο είναι το μείζον πρόβλημα της εποχής μας: η ποινικοποίηση της ευτυχίας.

Για να μην παρεξηγηθώ, δεν εννοώ ότι η εποχή μας είναι η ευτυχέστερη όλων από τότε που στο τετράποδο «άνθρωπος» ήρθε η έκλαμψη και αποφάσισε να σταθεί στα δυο του πόδια, μπας και δει τι κρύβεται πίσω από τους πεσμένους κορμούς των θεόρατων προϊστορικών δέντρων. Κάθε άλλο. Η εποχή μας – ειδικά στην Ελλάδα, αλλά και σε πολλά άλλα μέρη του κόσμου – θεωρείται από τις πιο δύσκολες. Άλλο εννοώ όμως εγώ. Δύσκολα περνούσαμε πάντα στην Ελλαδίτσα, αν εξαιρέσεις την εποχή με τις παχιές αγελάδες και τα ατελείωτα δάνεια, που μας έφεραν εδώ που είμαστε τώρα. Έχουμε περάσει Χούντα, Κατοχή, Εμφύλιο, αιματοκυλίσματα, τα χωριά έχουν χάσει ολόκληρες γενιές από βεντέτες, έχουμε ζήσει μετανάστευση, 400 χρόνια Τούρκο πάνω απ’ το κεφάλι μας, κι άλλα που δεν τα αναφέρω γιατί θα μας βρει το ξημέρωμα και θα με σιχτιρίσετε.

Ποτέ άλλοτε όμως δεν έχει υπάρξει τέτοια μίρλα, κακομοιριά και μιζερολαγνεία. Ναι, είναι νέος όρος και προκαλώ τον κάθε γλωσσολόγο να μου πετάξει με περιφρόνηση ένα λεξικό στο δόξα – πατρί. Μιζερολαγνεία, κυρίες και κύριοι! Η θεοποίηση του γκρι, της ησυχίας, του «μην ανακατεύεσαι», του «πάλι καλά να λέμε», της σιωπής, της έλλειψης πρωτοβουλίας και του σχεδόν ηδονικού βυθίσματος στη σούπερ – ντούπερ μιζέρια! Στην Κατοχή, έβραζε ο τόπος! Την εποχή των Swing Kids (κι όποιος δεν έχει δει την ταινία να σπεύσει), τα υπόγεια μπαρ με τις πόρνες και τα γλέντια μέχρι το πρωί έδιναν κι έπαιρναν. Στην Ελλάδα της οικονομικής κρίσης; Εδώ είναι άλλο. Εδώ μπαίνεις στο μετρό και σου ‘ρχεται να πας σε κάποιον και να του κάνεις «μπου» μέσα στη μούρη, μπας και τρομάξει και ζωντανέψουν λίγο τα χαρακτηριστικά του. Νεκρά βλέμματα παντού.

Και να ‘ταν μόνο αυτό, θα έλεγα εντάξει. Δική σου είναι η ζωή φιλαράκι, έχεις αποφασίσει να παίρνεις πρωί – βράδυ τα αντικαταθλιπτικά σου μαζί με το βιάγκρα μπας και σου σηκωθεί και δεις μια άσπρη μέρα με τη δόλια τη γυναίκα σου, όλα καλά. Αλλά η μιζερολαγνεία έχει αναπτυχθεί σαν ένας βρωμερός κισσός που πιάνει όλο το κτίριο. Οι «μιζερολάγνοι» (βλέπω και δεύτερο λεξικό να πετάει στον αέρα για να προσγειωθεί στο κούτελό μου!) έχουν και το χόμπι της κατίνας του χωριού: κρίνουν και κατακρίνουν οτιδήποτε είναι σε ακτίνα βολής και θυμίζει ζωή! Ενοχλούνται με τα γέλια στο λεωφορείο, κοιτάνε με ανασηκωμένο φρυδάκι τα ζευγάρια που φιλιούνται στην αποβάθρα του μετρό, κανουν «τς τς τς» όταν παιδάκια τρέχουν γύρω τους τσιρίζοντας, και άλλα τέτοια καλοσυνάτα και χαρωπά. Μπροστά στους μιζερολάγνους, τα emo (τα θυμάστε τα emo;) και οι Γκοθάδες μοιάζουν με τη Μπάρμπι Fairytopia, και οι δηλητηριώδεις ατάκες που πιπιλίζουν θα έκαναν ακόμη και το Ρασπούτιν να κοκκινήσει από ντροπή. Το θέμα με τους μιζερολάγνους είναι αντίστοιχο με αυτό του Δράκουλα των Καρπαθίων: τρέφονται από το αίμα και την ενέργεια του γύρω κόσμου, ψιθυρίζοντας σαν σκατόγεροι πίσω από τα μουστάκια τους άσχημα σχόλια και την άποψή τους για το «που πάει αυτός ο κόσμος». Βάζω στοίχημα ότι πολύ θα ήθελαν να κουτουπώσουν το 18χρονο με τη φούστα μέχρι την αμυγδαλή, αλλά ηδονίζονται σκεπτόμενοι «η νέα γενιά είναι στον κόσμο της». Αντίστοιχα, η κυράτσα που κάθεται σαν τη Βασιλειάδου, θα ήθελε πάρα πολύ να έχει ακόμη τη δυνατότητα να γελάει δυνατά σαν την παρέα εφήβων απέναντί της, αλλά αποπληρώνει ακόμη το διακοποδάνειο του 2007, και δε δέχεται ότι μερικοί συνεχίζουν, παρ΄ολ’ αυτά, να πολεμάν τη μιζέρια με φως.

Μη με παρεξηγείτε. Δε λέω πως είναι εύκολο να είσαι συνέχεια με το χαμόγελο του Τζόκερ (ίσα – ίσα, το θεωρώ και τρομακτικό), ούτε πως όταν πηγαίνεις στη ΔΕΗ πρέπει να σιγοτραγουδάς και να σκορπάς ροδοπέταλα σαν τη Χάιντι στα βουνά. Θα σε πάνε και στο ψυχιατρείο, κι είναι κρίμα. Λέω όμως ότι στα δύσκολα, δυο είναι οι δρόμοι: Η σκάσε και κολύμπα, η μουρμούρα όσο θες και πάλι κολύμπα. Με το μουρμούρισμα όμως μπαίνει νερό στο στόμα, κι η κολύμβηση γίνεται πιο δύσκολη. Δεν το παίζω David Hasselhof, λέω απλά ότι (για όσους δε θέλουν να πνιγούν) υπάρχει στεριά. Κι είναι κοντά. Κι όσο μουρμουράς, κλαις τη μοίρα σου και κυρίως σχολιάζεις τον θετικό τρόπο που ορισμένοι έχουν επιλέξει στη ζωή τους, τόσο η στεριά απομακρύνεται. Είναι βλέπεις, μετακινούμενη η άτιμη, σαν οφθαλμαπάτη. Στο χέρι σου είναι να μεγαλώσεις ή να μικρύνεις τη μεταξύ σας απόσταση. Α, και φιλική συμβουλή: Σταμάτα να παίρνεις Βιάγκρα μαζί με αντικαταθλιπτικά. Sincerely, it won’t work.
 

By Νικολέτα Δάφνου

 

Αξίζει να διαβάσετε

Πονηρό θηλυκό κατεργάρα γυναίκα!
Πονηρό θηλυκό κατεργάρα γυναίκα! Αν θέλεις να ανήκεις στην παραπάνω κατηγορία και να μην ξεκολλάει από πάνω σου το έτερο σου ήμισυ απλά ακολούθησε τα παρακάτω: Να είσαι πάντα...