WhenaWoman.gr  ⁄   ΑΠΟΛΑΜΒΑΝΕΙ   ⁄   ΤΙΣ ΣΧΕΣΕΙΣ   ⁄  Φιλίες σαν γλυκό κουταλιού
αναρτήθηκε στις: 08-07-2014 12:13:08 γράφτηκε από: Consilia έχει διαβαστεί 5361 φορές
Φιλίες σαν γλυκό κουταλιού
 
Είναι που λες κάτι φιλίες που ζουν όσο διαρκούν τα φώτα και χάνονται μες στο σκοτάδι. Παλεύεις να πείσεις τον εαυτό σου πως είναι ιδανικές και πως εσύ είσαι ιδιότροπος που βλέπεις σ'αυτές ψεγάδια… Έτσι, βαδίζεις πλάι τους, για να μην λες πως είσαι μόνος.. (Γιατί δεν ξέρω, αν το γνωρίζεις, αλλά η κοινωνία απεχθάνεται τους μοναχικούς). Το πρόβλημα μ'αυτές τις ψευτοφιλίες είναι πως για να σου κάνουν τη χάρη να βαδίζουν πλάι σου, πρέπει, διαρκώς, να τις τροφοδοτείς. Όλο κάτι ζητούν, όλο κάτι θέλουν κι εσύ πρέπει να δίνεις, να δίνεις, να δίνεις. Προς Θεού, μην κάνεις το λάθος να ζητήσεις κι εσύ κάτι. Αν ζητήσεις, το'χασες το παιχνίδι. Φεύγουν, κατηγορώντας σε, για απληστία και αχαριστία.  Έτσι, προσφέρεις, διαρκώς, μέχρι ν'αδειάσεις… μέχρι να μην έχεις τίποτ' άλλο να δώσεις… μέχρι να μην έχει μείνει τίποτα…
 
     Και, τότε, γίνεται μια εσωτερική έκρηξη… Προτιμάς ν'απομακρύνεις τις φιλίες που μόνο ζητούν. Θέλεις να φύγουν μακριά σου, να πάψουν να σε φθείρουν. Αδιαφορείς και για την κοινωνία που θεωρεί τους μοναχικούς, περίεργους. Σου φαίνεται πιο εύκολο να ζήσεις μόνος παρά να ξαναδώσεις κάποιον, από τους θησαυρούς σου, σε «φίλο» που δεν τον αξίζει…
 
    Είναι, όμως, και κάτι άλλες φιλίες που δημιουργήθηκαν εκείνα τα χρόνια, τα αγνά. Τότε που ήσουν μικρός, που δεν είχες καμία σοφία, που ήξερες μόνο να αγαπάς, να γελάς και να παίζεις. Ύστερα, ξεχάστηκαν σαν το κρασί μέσα στο κελάρι. Άφησες το χρόνο να τις προσπεράσει, κάνοντας σχέδια για το μέλλον, διαβάζοντας για το πανεπιστήμιο,  μετά, ψάχνοντας για δουλειά, προσπαθώντας να εξασφαλίσεις χρήματα και αναγνώριση. Τις ξέχασες. Τι πως σου είχαν δώσει πολλά? Τι πως είχες περάσει μαζί τους μεθυσμένα βράδια? Βράδια που ξεκινούσαν με κλάματα και κατέληγαν στο γέλιο. Μέρες γεμάτες ξεγνοιασιά και ευτυχία κι ας μην το γνώριζες, τότε που τις ζούσες. Τις ξέχασες… Εκείνες οι φιλίες δεν γκρινιάζουν γι αυτό, δεν ζητούν τίποτα. Απλώς περιμένουν, περιμένουν. Ωριμάζουν μες στο συρτάρι που τις κλείδωσες στριμωγμένες ανάμεσα σε εφηβικά ημερολόγια και άλμπουμ φωτογραφιών…
 
       Κι, όταν έρχεται η μέρα που ομολογείς στον εαυτό σου πως θα τα έδινες όλα για να μπορέσεις να γελάσεις , όπως παλιά, τότε, κάνουν την εμφάνιση τους. Έρχονται για να σου θυμίσουν πως κάποτε ήσουν νέος, χαρούμενος, γεμάτος ζωή, σχέδια και όνειρα. Έρχονται να σου θυμίσουν πώς είναι να γελάς, δυνατά, μ'ένα γέλιο που φτάνει, κατευθείαν, από το κέντρο της ψυχής… Ανοίγουν την ζεστή τους αγκαλιά, για να σε περιθάλψουν, αλλά εσύ δεν θέλεις, πια, να κλάψεις. Μόνο να γελάς θέλεις.
 
    Τι ωραία που είναι όταν επιστρέφουν αυτές οι φιλίες! Είμαι σίγουρη πως κι εσύ, αν κοιτάξεις στο συρτάρι σου θα βρεις μια τέτοια φιλία μέσα. Την ξέχασες, εκεί, τότε που με την ορμή της νεότητας αναζητούσες αυτά που πρόσταζε η κοινωνία ν'αναζητήσεις. Είμαι βέβαιη πως θα την αναγνωρίσεις, αμέσως… Θα σε κοιτάξει μ’ εκείνο το γνώριμο βλέμμα κι εσύ θα νιώσεις και πάλι παιδί…
 
Αν, πάλι, φοβάσαι πως δεν θα την αναγνωρίσεις θα σε βοηθήσω… έχει μυρωδιά  καλοκαιριού, ζεστασιά ήλιου, δροσιά θαλασσινού νερού και γεύση από γλυκό κουταλιού σταφύλι.
 

Αξίζει να διαβάσετε

Τα βιβλία σώζουν ζωές, κυριολεχτικά!
Τα βιβλία σώζουν ζωές, κυριολεχτικά! Πραγματικά πιστεύω ότι τα βιβλία όχι μόνο μπορούν να σου αλλάξουν τη ζωή, αλλά και να τη σώσουν. Απόδειξη ίσως η είδηση που έπεσε στην αντίληψη μου χτες, και δεν...